connu

connu, adj.


1. (su, révélé) cūþ, got. kunþs, v.n. kunnr/kuðr, v.h.a. kund/chunt > all.m. kund, v.s. kūđ, v.fr. kūth/ku(n)d. devenir connu (FAIT, etc.) āgān ūt (-mi) ♦ (ge)cūþian ♦ (ge)cȳþan/(ge)cēþan (Vf1), got. kunþjan (Vf1), v.h.a. kundan > all.m. künden, v.s. (gi)kūđian, v.fr. kētha/kēda {Vf1} ♦ (ge)cȳþlǣcan (Vf1).


2.
(familier) full cūþ ♦ gehǣme ♦ hāmcūþ ♦ hīwcūþ/heowcūþ/hiewcūþ ♦ hīwcūþlic ♦ namcūþ. connu de tous folccūþ.


3.
bien connu,a. (manifeste, évident) orcnāwe/orcnǣwe ♦ orgyte/orgi(e)te/orgeate (ja/jō) ♦ undi(e)rne/undyrne.


b.
(célèbre) (ge)cūþ ← ♦ folccūþ ♦ folcmǣre ♦ full cūþ ♦ gemimor ♦ wīdcūþ ♦ ymbsprǣce.