répugnant

répugnant, adj.


1. (dégoûtant, sordide) adeliht ♦ fūl > a.m. foul, got. fūls, v.n. fúll, v.h.a. fūl > all.m. faul, v.s. fūl, v.fr. fūl ♦ fūllic ♦ horig, v.h.a. horig ♦ horsc, v.n. horskr, v.h.a. horsc, v.s. horsk ♦ horsclic/horxlic ♦ horweht(e)/horwiht/hor(h)eht ♦ (h)lȳþre ♦ orfeorme/orfyrme/orfirme ♦ slipor, v.h.a. slefar ♦ sol ♦ unsȳfre (ja/jō), v.h.a. unsūbar, unsūbiri ♦ wlǣtlic ♦ yfel(l)ic. chose répugnante wlǣtta (m. an). (NOURRITURE) wealg.


2.
(odieux) andsǣte ♦ āscunelic ♦ eg(i)le ♦ hatigendlic ♦ hatol/hetol/hetel, v.h.a. hazzal ♦ lāþ > a.m. lo(a)th, v.n. leiðr, v.h.a. leid > all.m. leid, v.s. lēđ, v.fr. leed ♦ lāþlic > a.m. loathly, v.h.a. leidlīh, v.s. lēđlīc ♦ onscuniendlic/anscuniendlic ♦ onscunodlic ♦ sæc/sac ♦ slīþful.